Hélène Hermans

Hélène Hermans (Academie Beeldende Kunsten Maastricht) legt zich sinds tien jaar toe op fotografie als de ultieme manier om via de sluiproute van de verbeelding iets van zichzelf zichtbaar te maken.

Hélène Hermans

New Memories

‘In al wat ik bekeek zit ikzelf voor een deel’ – Fernando Pessoa (1888-1935)

 

Elke kunstenaar denkt in beelden, maar zelden met de pure en intens naar binnen gekeerde blik waarmee Hélène Hermans dat doet. Haar foto’s verraden een fascinatie voor verborgen plekken. Voor plaatsen die je schijnbaar achteloos passeert, maar die je desalniettemin niet af kunt schudden. Die bij je blijven omdat ze associaties oproepen, met je verbonden lijken. Ze laat zich bij haar werk inspireren door flarden uit het verleden, gebruikt oude familiefoto’s die ze onderdompelt in water om ze opnieuw boven te laten drijven. Ze laat ze mee stromen, letterlijk, en vangt ze in een nieuwe compositie. Waarmee ze het verleden, via het onbewuste en onzichtbare, omdoopt in een besef dat tijd verhult maar nooit iets wegwast. 

Haar foto’s tonen een jongere, die als het ware in een locatie kruipt en zich onder doopt in herinneringen. En ons daarmee toont dat de setting dan wel is gegeven, maar dat de ordening ervan zelf te formeren is. Dat we niet tegen de stroom in kunnen gaan, maar wel kunnen bijsturen. Daarmee verstilt Hermans herinneringen in beelden en arrangeert deze tot een nieuw stelsel. Een volgende momentopname, ietwat verschoven en iets verandert. En met het actualiseren start het bezinken. Vooral van het besef dat niets verdwijnt zonder een spoor achter te laten.